افسران - تـشنه میخواست ببیند لـب او را   دریا                      //                پـس ننـوشید که سیراب کند دریـا را

می گویند عباس(س) آب را که در دستان خود دید عشق و عطش حسین(ع) سبب آب بر آب زدن شد

اما.....

حقیقت چیز دیگریست

گر لب نزدی به آب دریا عباس
دریای ادب میان لب‌های تو بود

عباس(س) با نظر به وجه خدا (حسین(ع)) سیراب می شد اما پر کردن دست خود از آب و گرفتن در برابر دیدگان دلیل دیگری داشت


آب عطش وصال لب های عباس(س) را داشت

"آب شرمنده از محــبت توست عباس لطفی نما و مرا غرق وصالت کن

التماست می کنم عباس این دلم از حرارتت خون شد"

و عباس(س) با آب بر آب زدن او را سرگردان تاریخ کرد و قرن هاست آب متحیر و سرگردان گرداگرد معشوق خود در حرکت است و در حسرت آن لحظه همچنان می خروشد.